عفونت مزمن گوش میانی یکی از خطرناکترین بیماریهای عفونی گوش می باشد. این بیماری با عفونت حاد گوش میانی و ایجاد سوراخ یا پارگی دائمی در پرده صماخ گوش آغاز شده و به صورت عفونتهای عود کننده، مکرر و ترشحات چرکی از گوش تظاهر می یابد. ناشنوائی، ماستوئیدیت، فلج عصب صورت، آبسه های مغزی و مننژیت از جمله عوارضی هستند که پس از عفونت های مکرر گوش ظاهر می گردند. در صورت پیدایش عوارض بیماری عمل جراحی تنها راه درمان خواهد بود. حال آنکه با مصرف آنتی بیونیک های مناسب می توان از وقوع عوارض بیماری جلوگیری نمود. در این مطالعه 100 نمونه از ترشحات چرکی گوش مبتلایان به عفونت فعال گوش مورد مطالعه باکتریولوژیک قرار گرفت که تنها در 5% موارد جواب کشت منفی به دست آمد. به طور کلی 116 سویه باکتریایی از این ترشحات چرکی جداسازی شد که عبارت بودند از: سودوموناس آئروژینوزا، استافیلوکوکوس آرئوس، استا فیلوکوکوس اپیدرمیدیس و باسیلهای گرم منفی روده ای به ویژه پروتئوس وکلبسیلا. در 75% موارد ترشحات چرکی گوش به کشت خالص دست یافتیم و در 20% موارد عفونت مخلوط وجود داشت. اکثر سویه های باکتریایی ایزوله شده نسبت به آنتی بیوتیک های رایج مورد استفاده در درمان عفونت مزمن گوش میانی مقاوم بودند. همچنین آزمون بتالاکتاماز به روش یُدومتری نشان داد که 42% باکتری ها جدا شده واجد آنزیم بتالاکتاماز میباشند.

مقدمه بسیاری از مطالعات و بررسی ها نشان داده اند که ویروس ها می توانند پس از ورود به سلول میزبان با میتوکندری تعامل کرده و عملکرد آن را مختل گردانند به ویژه اینکه برخی تحقیقات مشخص کرده اند که این اثرات می تواند تغییراتی در ساختمان میتوکندری و همچنین تغییراتی در مسیر تولید انرژی سلولی در زنجیره انتقال الکترون ایجاد نماید که این امرگاها باعث کاهش شدید انرژی سلولی در انتهای فرایند انتقال الکترون خواهد شد. علاوه بر این، اکنون داده های جدید نشان می دهد که تعدادی از ویروس ها ممکن است روی مسیر میتوکندریایی آپوپتوز نفوذ ودر نتیجه باعث اثر در زنجیره تنفس در میتوکندری شوند. چنین اثراتی میتواند پیآمدهای بالینی بویژه در زمینه عفونتهای پایدار ایجاد کرده که در نهایت می تواند به عنوان علت احتمالی برای سندرم ضعف مزمن (CFS) در نظر گرفته شود. بنابراین بعنوان یک فرضیه می توان نتیجه گیری کرد که شاید عفونت های ویروسی یکی از اتیولوژی های احتمالی اصلی برای این سندروم باشد.

زمینه: عوامل عفونی مختلف مانند هلیکوباکترپیلوری و کلامیدیاپنومونیه در ایجاد آترواسکلروز دخیل دانسته شده اند. ارتباط سرواپیدمیولوژیک بین عفونت کلامیدیاپنومونیه و بیماری عروق کرونر هنوز مورد بحث و اختلاف نظر است. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین آنتی بادی های ضدکلامیدیاپنومونیه (IgG و IgA) و سندرم حاد کرونری است.روش کار: 87 بیمار مبتلا به سندرم حادکرونری و 87 کنترل (جور شده برای سن و جنس) وارد این مطالعه مورد - شاهد شدند. نمونه گیری انجام شد و آنتی بادی های ضدکلامیدیاپنومونیه با روش میکروایمونوفلوئورسانس اندازه گیری شد. مشخصات بیماران ثبت گردید و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد.یافته ها: میزان سرولوژی مثبت IgG و IgA در جمعیت مورد مطالعه به ترتیب 7/43% و 9/10% بود. 38(7/43%) بیمار و 38(7/43%) شاهد از نظر سرولوژی IgG مثبت بودند (OR=1).8 بیمار (2/9%) و 11 شاهد (6/12%) از نظر سرولوژی IgA مثبت بودند (OR=0/69). اختلاف آماری معنی داری بین بیماران و گروه شاهد از نظر سروپوزیتیویتی کلامیدیاپنومونیه در تحلیل تک متغیری و چندمتغیری وجود نداشت..نتیجه گیری: ارتباطی بین سروپوزیتیویتی کلامیدیاپنومونیه و سندرم حاد کرونری در این مطالعه مورد - شاهد وجود ندارد. تحقیقات بیشتر به دلیل وجود نتایج متناقض توصیه می شود.

کهیر مزمن بیماری شایعی است که تاکنون تحقیقات فراوانی راجع به تعیین اتیولوژی آن انجام شده است اما درصد موفقیت این تحقیقات چندان زیاد نبوده است و هنوز هم اتیولوژی موارد زیادی از بیماران کهیر مزمن ناشناخته است.در این مطالعه آینده نگر، یکصد بیمار با کهیر مزمن غیر آتوپیک که به کلینیک آلرژی مشهد مراجعه کرده بودند، انتخاب شدند. به این بیماران بعد از گزینش، فرم مخصوص ثبت روزانه داده شد. تست های روتین و نیز بررسی آنتی بادی اختصاصی هلیکوباکترپیلوری از نوع IgA و IgG به روش الایزا روی سرم آنها انجام گردیده است. درمان آنتی بیوتیکی برای ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری بر روی بیمارانی که سرم مثبت داشتند صورت گرفت. اطلاعات جمع آوری شده با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.از میان یکصد بیمار، 27 نفر دارای تست مثبت پیلوری IgA الایزا و آنتی H بودند که این گروه شامل 11 نفر مرد و 16 زن بود. میانگین سنی بیماران 31.6 سال و محدوده سنی آنها 17 تا 55 سال بود. شیوع عفونت هلیکوباکترپیلوری در گروه بیماران مبتلا به کهیر مزمن، 27% بود. برای بیماران سرم مثبت، درمان آنتی بیوتیک جهت ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری تجویز شد و میزان بهبود کهیر در بیماران پس از اتمام دوره درمان ارزیابی شد. در نتیجه این درمان، 40.7% از افراد سرم مثبت، بهبود قطعی کهیر و 22.2% بهبود نسبی داشتند. یافته های این مطالعه بیانگر ارتباط بین هلیکوباکترپیلوری و کهیر مزمن غیر اتوپیک می باشد. در برخورد بالینی با بیمار مبتلا به کهیر مزمن، بایستی عفونت هلیکوباکترپیلوری به عنوان یک عامل اتیولوژیک مد نظر قرار گیرد.

مقدمه و اهداف: هپاتیت عفونت مزمن هپاتیت B یکی از عمده ترین مشکلات بهداشتی در جهان است. ایران از نظر آندمیسیته عفونت مزمن هپاتیت B جزء کشورهای مزواندمیک (2% تا 7%) محسوب می شود. هدف این مطالعه بررسی میزان شیوع عفونت مزمن هپاتیت B در ایران است.روش کار: بانک های اطلاعاتی Medline، Embase، Science Citation Index Expanded، Ovid، Google Scholar، IranMedex، SID، MagIran و SJIBTO تا اردیبهشت سال 1387 جستجو شدند. کلیه مطالعات مقطعی مرتبط با شیوع عفونت مزمن هپاتیت B در ایران، بدون اعمال هر گونه محدودیت پذیرفته شدند. مثبت بودن سرم از نظر HBsAg بعنوان پیامد اصلی در نظر گرفته شد. میزان شیوع عفونت مزمن هپاتیت B به عنوان شاخص قابل اندازه گیری با حدود اطمینان 95% محاسبه گردید.نتایج: در این بررسی 34 مطالعه پذیرفته شدند. شیوع کلی عفونت مزمن هپاتیت B در ایران حدودا 1.7%؛ در اهدا کنندگان خون 0.8% (0.9% - 0.6% CI: 95%) و در معتادان تزریقی 3.2% (4.1% - 2.3% CI: 95%) بود. شیوع عفونت در بیماران بتاتالاسمی از صفر تا 1.5% متغیر بود. شیوع عفونت در افراد مسن و میانسال بیش از نوجوانان و کودکان و در جنس مذکر 25% بیش از جنس مونث بود.نتیجه گیری: از زمان واکسیناسیون سراسری هپاتیت B در سال 1372، شیوع عفونت مزمن هپاتیت B در کودکان و نوجوانان، که بخش عمده ای از جمعیت عمومی را تشکیل می دهند، کاهش یافته و به نظر می رسد که کاهش شیوع عفونت در این گروه سنی باعث کاهش میزان شیوع کلی عفونت در جامعه شده باشد. به این ترتیب می توان کشور ایران جزء مناطق هیپواندمیک تلقی نمود.

سابقه و هدف: اندازه گیری شاخصهای ویرولوژیک بهمراه کارکرد کبدی و شاخصهای هیستوپاتولوژیکی می تواند در ارزیابی موقعیت و پیش آگهی بیماران هپاتیت B نقش بسزایی داشته باشد. هدف از این مطالعه بررسی بیماران مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت B از لحاظ شاخصهای ویرولوژیک و مقایسه آن با برخی متغیرهای دموگرافیک در بیماران ایرانی می باشد. مواد و روشها: در این مطالعه مقطعی 150 نفر از افرادی که طی سالهای 82-1380 به یکی از کلینیکهای تخصصی شهر تهران مراجعه و در آزمایشات اولیه بیش از 6 ماه HBsAg مثبت بودند، وارد مطالعه شدند. در این بیماران آزمایشات تکمیلی از جمله آزمایشات کارکرد کبدی، HBeAg، HBeAb، HBsAb و HBcAb و همچنین در صورت لزوم بیوپسی و بررسیهای آسیب شناختی کبد صورت گرفت. یافته ها: در مجموع، 40.1% ناقل هپاتیت، 48.3% هپاتیت مزمن و 11.6% مبتلا به سیروز کبدی بودند. 45 نفر HBeAg مثبت و 77 نفر  HBeAgمنفی بودند. بررسی HCVAb نشان داد که 4 نفر از مجموع بیماران همزمان HCVAb مثبت و HBsAg مثبت بودند. 5 نفر از بیماران HBsAb مثبت بودند. HBeAg در 13 نفر از زنان مثبت بود در حالیکه این میزان در مردان مورد بررسی 32 نفر بود (NS). بین سن و HBeAg مثبت در بیماران هپاتیت مزمن ارتباط معنی داری وجود داشت (P<0.001).نتیجه گیری: شیوع بالای HBeAg منفی در بیماران مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت B، لزوم انجام بررسیهای DNA برای تشخیص قطعی این بیماران را مشخص می نماید.

زمینه و هدف: عفونت حاد گوش میانی دومین بیماری شایع دوران کودکی است که در صورت عدم درمان مناسب می تواند به عفونت مزمن گوش میانی تبدیل شود و در این صورت نیازمند مداخله جراحی خواهد بود. درمان جراحی اوتیت مدیای مزمن بر پایه دو عامل شامل حذف کامل نسوج پاتولوژیک و بهبود شنوایی است. ترومای حلزون گوش داخلی (ناشی از به کار گیری ساکشن، دریل جراحی، دستکاری استخوانچه ای در حین جراحی گوش میانی) ممکن است گاهی شنوایی حسی - عصبی ایجاد کند. کاهش شنوایی حتی به مقدار کم هم می تواند اثرات قابل توجه در بیماران داشته باشد. مطالعه حاضر به منظور بررسی کاهش شنوایی حسی - عصبی در اعمال جراحی گوش انجام شد.روش کار: این مطالعه به روش مقطعی - تحلیلی - مقایسه ای بر روی 100بیمار بستری شده در بخش گوش، حلق و بینی بیمارستان امام خمینی تبریز در طی سال های 82-1380 انجام شد. اطلاعات بر اساس منحنی اودیوگرام قبل و بعد از عمل جراحی جمع آوری و تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: در مقایسه اودیوگرام قبل و بعد از عمل جراحی گوش، میزان کاهش شنوایی حسی - عصبی بعد از عمل جراحی در شش بیمار (6%) دیده شد. پنج مورد (83%) از این بیماران زن بودند. بیشترین میزان عارضه (66.6%) به دنبال جراحی تمپانوپلاستی با ترمیم استخوانچه ای بود. هیچ موردی از کاهش شنوایی حسی - عصبی به دنبال رادیکال ماستوئیدکتومی و رادیکال ماستوییدکتومی مدیفیه دیده نشد.نتیجه گیری: هر نوع جراحی در گوش میانی با احتمال آسیب به عصب صورتی و در نتیجه کاهش شنوایی همراه است. از آنجا که معمولا جراحی گوش میانی برای بهتر شدن عملکرد گوش میانی انجام می گیرد چنین خطری باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد. در مطالعه حاضر دستکاری استخوانچه ای نقش عمده در پیدایش عارضه کاهش شنوایی حسی - عصبی بعد از جراحی داشت.

زمینه و هدف: اتومایکوزیس یک عفونت قارچی شایع در مناطق حاره است که به صورت مزمن و حاد در کانال خارجی گوش دیده می شود. عفونت مزمن گوش میانی (اوتیت مدیا) با علایمی مثل کاهش شنوایی، سرگیجه، اختلال در تعادل، خروج ترشحات چرکی از گوش، درد و پاره شدن پرده گوش همراه است. این مطالعه به منظور تعیین فلور قارچی کانال خارجی گوش در مبتلایان به اوتیت مدیا مزمن انجام شد.روش بررسی: این مطالعه مورد - شاهدی روی 63 فرد مبتلا به اوتیت مدیا مزمن و 63 فرد غیرمبتلا به التهاب گوش انجام شد. نمونه گیری با استفاده از سوآپ استریل از کانال خارجی گوش انجام و در محیط های CMA،SCC و S کشت داده شد. اسمیرهای لازم تهیه و تشخیص جنس و گونه نهایی با استفاده از روش های اختصاصی اسلایدکالچر و روش سرمی جرم تیوپ انجام شد.یافته ها: کشت قارچی مثبت کانال خارجی گوش در گروه های مورد و شاهد به ترتیب 77.78 درصد و 17.46 درصد تعیین شد (P<0.05) آلودگی کانال خارجی گوش از کل موارد کشت قارچی مثبت شامل ساپروفیت ها (57.33 درصد)، مخمرها (20.59 درصد) و درماتوفیت ها (17.32 درصد) به ترتیب با زیرگروه های آسپرژیلوس نیجر (41.66 درصد)، کاندیدا SPP (53.85 درصد) و ترایکوفایتون منتاگروفایتیس (36.37 درصد) بود.نتیجه گیری: میزان کشت قارچی مثبت کانال خارجی گوش افراد مبتلا به اوتیت مدیا مزمن به طور معنی داری از گروه شاهد بیشتر بود.

زمینه و هدف: گزارش های ضد و نقیضی در مورد ارتباط عفونت مزمن هلیکوباکترپیلوری و تیفوئید در مناطق مختلف دنیا وجود دارد. هدف از انجام این مطالعه بررسی رابطه بین عفونت هلیکوباکترپیلوری و بیماری تب تیفوئیدی در استان خوزستان بود.روش بررسی: در این مطالعه مورد شاهدی، 50 بیمار که در بیمارستان های رازی و ابوذر در شهر اهواز به علت تب و علایم بالینی منطبق بر تیفوئید که با تشخیص قطعی بر اساس کشت مثبت خون یا مغز استخوان بستری بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. به ازا هر بیمار یک نفر از بین همکلاسی ها یا ملاقاتی ها با تطابق سنی و جنسی و عدم وجود تب به عنوان شاهد انتخاب شد. از تمام افراد، آزمایش سرولوژی(IgG)  هلیکوباکترپیلوری به روش ELISA انجام شد. نتایج در نرم افزار spss با آزمونChi square  تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: شیوع سرمی هلیکوباکترپیلوری در گروه مورد با 66 درصد از شیوع سرمی گروه شاهد با 44 درصد بیشتر بود (p=0.02). شیوع سرمی در گروه سنی کمتر از 20 سال در گروه مورد و شاهد به ترتیب 60.6 درصد و 54.5 درصد بود (p>0.05). در حالی که در گروه سنی بیشتر از 20 سال به ترتیب 39.4 درصد و 45.5 درصد بود .(p=0.43) اختلاف شیوع سرمی در بیماران و گروه شاهد در افراد مذکر معنادار بود (p=0.03). در حالی که در افراد مونث این گونه نبود (p>0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که در مردان بین عفونت مزمن هلیکوباکترپیلوری و ابتلا به تب تیفوئیدی رابطه وجود دارد بنابراین پیش گیری و کنترل این عفونت ممکن است باعث کاهش تیفوئید شود.

سابقه و هدف: استئاتوز کبدی و عفونت مزمن با ویروس هپاتیت B از علل شایع بیماری های مزمن کبدی در ایران به شمار می روند. ارتباط بین هپاتیت های ویروسی و استئاتوز در مطالعات مختلفی در دنیا بررسی و اثبات شده است. در مورد هپاتیتC  عواملی مثل ژئوتیپ ویروس و شاخص های متابولیک خود بیمار در بروز و شدت استئاتوز نقش دارند. اما در مورد همراهی هپاتیت B و استئاتوز، مطالعات محدودی انجام شده و نقش عوامل مربوط به میزبان در ایجاد استئاتوز در این بیماران بیش تر بوده است. تاکنون در کشور ما، مطالعه ای درباره هم زمانی استئاتوز و هپاتیت B انجام نشده و با توجه به شیوع بالای این دو بیماری، بررسی ارتباط آن ها ضروری است.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی 71 بیماری با عفونت مزمن ویروس هپاتیت B تحت بیوپسی کبد قرار گرفتند. 41 بیمار (57.7%) بدون استئاتوز کبدی و 30 بیمار (42.3%) دارای استئاتوز قابل ملاحظه بودند. عوامل مختلف مربوط به میزبان و ویروس در دو گروه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: از نظر سن و جنسیت در دو گروه اختلاف معنی داری وجود نداشت. از عوامل مربوط به میزبان، میانگین BMI و قند خون ناشتا و کلسترول و تری گلیسیرید و GGT سرم در گروه دارای استئاتوز به طور معنی داری بیش تر از گروه بدون استئاتوز بود (P<0.05). دو گروه از نظر میانگین AJT، ALT، ALK-P، فاقد تفاوت معنی دار بودند. همچنین از نظر فراوانی عوامل ویروسی نظیر مثبت بودن HBeAg، میانگین viral load و میانگین Stage فیبروز کبد در دو گروه اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: به نظر می رسد عوامل مربوط به میزبان شامل قندخون، کلسترول و تری گلیسیرید و GGT و BMI با وجود استئاتوز در زمینه عفونت مزمن با ویروس هپاتیت B همراهی داشته باشند ولی عوامل ویروسی بررسی شده HBeAg و viral Load چنین همراهی را نشان نمی دهند. توصیه می شود در مطالعات بعدی نقش عوامل ویروسی دیگر مثل ژنوتیپ ویروسی و نیز ارتباط استئاتوز کبدی با سیر بیماری و پاسخ به درمان هچاتیت مزمن B نیز بررسی شود.